light box
امتیاز 2.65 رابطه‌ی بین سن قاعدگی و سن یائسگی: مطالعه‌ی جمعیت ۳۳۶۷۸۸ زن در نروژ">

عنوان فارسی مقاله:رابطه‌ی بین سن قاعدگی و سن یائسگی: مطالعه‌ی جمعیت ۳۳۶۷۸۸ زن در نروژ

چکیده

سؤال مطالعه: آیا سن در زمان قاعدگی با سن در زمان یائسگی و یا با مدت زمان دوره‌ی تولید مثلی (فاصله‌ی بین قاعدگی و یائسگی) ارتباط دارد یاخیر؟

 پاسخ خلاصه: رابطه‌ی سن در زمان قاعدگی با سن در زمان یائسگی ضعیف و غیر خطی بود و مدت زمان دوره‌ی تولید مثل (فرزند آوری) با افزایش سن در زمان قاعدگی، کاهش یافت.

نتایج و یافته‌های قبلی: این موضوع هنوز مشخص نیست که آیا سن در زمان قاعدگی با سن در زمان یائسگی مرتبط است یا خیر. برخی مطالعات گزارش کرده‌اند که زنان با قاعدگی زود هنگام نیز دارای یائسگی زودهنگام می‌باشند. سایر مطالعات گزارش کرده‌اند که زنان با قاعدگی زود هنگام، دارای یائسگی دیر هنگام می‌باشند و یا آن‌ها هیچ رابطه و همبستگی‌ای را گزارش نکرده‌اند. مدت زمان دوره‌ی تولید مثلی یا فرزند آوری، شاخص مواجهه‌ی درونزای تجمعی با استروژن و پروژسترون در طی دوره‌ی زندگی بوده و با خطر سرطان سینه و سرطان اندومتریال همراه و مرتبط است.

 طرح مطالعه، اندازه و مدت زمان مطالعه: مطالعه‌ی همگروهی گذشته نگرانه روی ۳۳۶۷۸۸ زن، با سن بین ۴۸-۷۱ سال، در مرکز غربال گری سینه‌ی نروژ در طی ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۴ انجام شد.

 شرکت کنندگان/ مواد، شرایط و روش‌ها: اطلاعات مربوط به سن در وضعیت قاعدگی و یائسگی از طریق پرسشنامه‌های خود ایفا بدست آمدند. ما از زمان تا رخداد پیشامد برای تخمین و برآورد روابط و همبستگی استفاده کردیم.

 نتایج اصلی و نقش شانس و احتمال: سن میانه در زمان یائسگی در بیشتر گروه‌های قاعدگی، ۵۱ سال بود. زنان با قاعدگی در ۱۶ سالگی یا بالای ۱۷ سالگی، دارای ۱ سال یائسگی دیرتر (میانه:۵۲ سال، دامنه‌ی بین چارکی (IQR):49-54 سال) نسبت به زنان با قاعدگی در سن ۱۳ سالگی بود. (میانه:۵۱ سال، IQR: 49-54 سال، مرجع). (نسبت خطر خام (HR)=0.95، ۹۵ درصد فاصله اطمینان، ۰٫۹۳-۰٫۹۷ و ۰٫۹۵: ۹۵ درصد فاصله اطمینان: ۰٫۹۲-۰٫۹۹، Pnon-linearity < 0.001). دوره‌ی تولید مثلی یا فرزند آوری با افزایش سن در زمان قاعدگی، کاهش یافت (Pnon-linearity < 0.001)، و زنان با قاعدگی در سن کم‌تر از ۹ سال، دارای دوره‌ی فرزند آوری طولانی‌تری ۹ سال نسبت به زنان با قاعدگی در سن بیش‌تر از ۱۷ سال بودند (میانه:۴۳ در برابر ۳۴ سال). تعدیل سال تولد، موجب تغییر معنی دار در برآوردهای HR نشد.

 داده‌های بزرگ مقیاس: غیر قابل کاربرد بود.

 محدودیت‌ها، دلایل احتیاط: اطلاعات مربوط به سن در زمان قاعدگی و سن در زمان یائسگی بر اساس خود اظهاری بود. به خصوص برای سن در زمان قاعدگی، فاصله‌ی زمانی طولانی بین رویداد و جمع آوری داده‌ها می‌تواند منجر به ارائه‌ی گزارش غلط شود.

 پیامدها و اهمیت گسترده‌تر یافته‌ها: مطالعه‌ی ما نشان می‌دهد که سن در زمان قاعدگی، شاخص قوی برای مدت زمان دوره‌ی تولید مثلی زنان است. یافته‌های ما، باید موجب افزایش مطالعات نقش مستقل مدت دوره‌ی تولید مثلی روی خطر سرطان سینه و سرطان اندومتریال شوند، زیرا این سرطان‌ها با مواجهه با استروژن و پرژسترون ها مرتبط بوده است.

 یافته‌های مطالعه و تضاد منافع: این مطالعه توسط انجمن سرطان نروژ تأمین مالی شد.

Title: The relation of age at menarche with age at natural menopause: a population study of 336 788 women in Norway

Abstract

STUDY QUESTION: Is age at menarche associated with age at menopause or with duration of the reproductive period (interval between menarche and menopause)?
SUMMARY ANSWER: The association of age at menarche with age at menopause was weak and non-linear, and the duration of the reproductive period decreased by increasing age at menarche.
WHAT IS KNOWN ALREADY: It remains uncertain whether age at menarche is associated with age at menopause. Some studies report that women with early menarche also have early menopause. Other studies report that women with early menarche have late menopause, or they report no association. The duration of the reproductive period may be an indicator of the cumulative endogenous exposure to estrogens and progestogens during life course and is associated with risk of breast cancer and endometrial cancer.
STUDY DESIGN, SIZE, DURATION: A retrospective cohort study of 336 788 women, aged 48–71 years, in the BreastScreen Norway during the years 2006–2014 was performed.
PARTICIPANTS/MATERIALS, SETTING, METHODS: Information about age at menarche and menopausal status was obtained by self-administered questionnaires. We used time to event approaches to estimate the associations.
MAIN RESULTS AND THE ROLE OF CHANCE: Median age at menopause was 51 years in most menarche groups. Women with menarche at age 16 years or age ≥ 17 years had menopause 1 year later [median: 52 years, interquartile range (IQR): 49–54 years] than women with menarche at age 13 years (median: 51 years, IQR: 49–54 years, reference) (crude hazard ratio (HR) = 0.95; 95% CI: 0.93–0.97 and 0.95; 95% CI: 0.92–0.99, Pnon-linearity < 0.001). The reproductive period decreased with increasing age at menarche (Pnon-linearity < 0.001), and women with menarche at age ≤ 9 years had 9 years longer median reproductive period than women with menarche at age ≥ 17 years (median: 43 versus 34 years). Adjustment for year of birth did not change the HR estimates notably.
LARGE SCALE DATA: Not applicable.
LIMITATIONS, REASONS FOR CAUTION: Information about age at menarche and age at menopause was based on self-reports. Particularly for age at menarche, the long time interval between the event and data collection may have caused imprecise reporting.
WIDER IMPLICATIONS OF THE FINDINGS: Our study suggests that age at menarche is a strong indicator for the duration of women’s reproductive period. Our findings should encourage studies of the independent role of duration of the reproductive period on the risk of breast cancer and endometrial cancer, since these cancers have been associated with exposure to estrogens and progestogens.
STUDY FUNDING/COMPETING INTEREST(S): The present study was funded by the Norwegian Cancer Society [Grant number 6863294-2015]. The authors declare no conflicts of interest.

    ثبت دیدگاه

      • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
      • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
      • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.

    برای ارسال دیدگاه شما باید وارد سایت شوید.

    محصولات مشابه
    ارتباط بین مدیریت دانش، یادگیری سازمانی و حافظه
    خـریـد محـصـول
    ترجیحات مربوط به توزیع مجدد و قرار گرفتن در معرض برنامه ها و طرح های سود مالیاتی
    خـریـد محـصـول
    سوگیری‌ها در برآورد ضریب فزاینده‌ی مالی
    خـریـد محـصـول
    تخمین هزینه حاشیه‌ای نگهداری و تعمیر بزرگراه تحت فعالیت‌های نگهداری چندگانه
    خـریـد محـصـول
    عوامل ژنتیکی، محیطی و تصادفی در عدم تطابق دوقلوهای همسان
    خـریـد محـصـول
    اثرات چند وظیفگی بر روی کیفیت قضاوت حسابرسان
    خـریـد محـصـول
    بررسی کاربرد سامانه های برنامه نویسی مجدد در پزشکی ترمیمی: از یاخته های پیکری
    خـریـد محـصـول
    اثرات درمان بزرگ سالان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم به کمک سگ: کارآزمایی کنترل شده
    خـریـد محـصـول
    اقتصاد پالایش نفت: آگاهی از کسب و کار فراوری نفت خام به سوخت
    خـریـد محـصـول
    مداخلات والدین محور برای نوجوانان یا بزرگسالان با ASD و پیامدهای بهزیستی والدین
    خـریـد محـصـول
    ثبت اختراع یا انتشار مقاله

    ثبت اختراع یا انتشار مقاله کدام اول باید انجام شود؟ پژوهشگران منابع مالی و غیر مالی بسیاری را صرف انجام تحقیقات و پژوهش ها میکنند و امکان دارد تعدادی از آنها تبدیل به دستاوردها و فناوری های نو گردد. محققان این نتایج را به سرعت در مقالات علمی ملی و بین المللی منتشر و به آن افتخار میکنند. اما باید مد نظر داشت، چنانچه دستاورد پژوهشی امکان تبدیل شدن به یک محصول یا فرآیند قابل استفاده و تولید در صنعت را داشته باشد، هر گونه انتشار عمومی از جمله مقاله باعث از دست رفتن شرط جدید بودن و در نتیجه عدم امکان ثبت فناوری به عنوان اختراع خواهد شد.

    در نتیجه محققان و پژوهشگران باید پیش از هرگونه افشاء عمومی آن دسته از نتایج تحقیقاتی که شرایط ثبت اختراع را دارا می باشد به صورت اظهارنامه اختراع در اداره مربوطه ثبت و سپس نسبت به انتشار آنها اقدام کنند. امکان دارد مراحل ثبت اختراع چندین ماه به طول بیانجامد که انتشار مقاله (و مانند آن) پس از تاریخ ثبت اظهارنامه اختراع مشکلی را در فرآیند ثبت اختراع بوجود نمی آورد.

    از آنجا که برخی دستاورد ها مانند روشهای تشخیص بیماری و نوآوری های مدیریتی قابلیت ثبت اختراع بین المللی و ملی را ندارند، محققان بدون نگرانی میتوانند انتشار در مقالات داخلی و خارجی را به عنوان اولین گزینه جهت کسب افتخار دست یابی به این قبیل پژوهشها انتخاب کنند.

    برو بالا