light box
امتیاز 2.58 تجزیه و تحلیل آسیب ها در مسابقات سوارکاری رقابتی">

نوع فایل : word
تعداد صفحات ترجمه تایپ شده با فرمت ورد با قابلیت ویرایش : 11
تعداد کلمات : 3200
مجله : Clinical Journal of Sport Medicine
انتشار : 2021
ترجمه متون داخل جداول : ترجمه شده است
درج جداول در فایل ترجمه : درج شده است
منابع داخل متن : به صورت فارسی درج شده است
کیفیت ترجمه : طلایی
دسته بندی :
برچسب ها : ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ،

عنوان فارسی مقاله:تجزیه و تحلیل آسیب ها در مسابقات سوارکاری رقابتی

 چکیده

  هدف: تحقیقات فعلی آسیب حاد مرتبط با ورزش سوارکاری پراکنده  و معدوداست. هدف از این مطالعه بررسی انواع آسیب سوارکاری طبقه بندی شده بر اساس جمعیت و رشته سوارکاری است. طرح: گزارش‌های آسیب از فدراسیون سوارکاری ایالات متحده (USEF) از سال ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۹ جمع‌آوری شد و شیوع انواع مختلف آسیب در رشته‌های اصلی سوارکاری محاسبه شد. ماهیت مطالعه: مطالعه کوهورت گذشته نگر از داده های گزارش سوانح USEF. شرکت کنندگان: ورزشکارانی که در مسابقات سوارکاری USEF شرکت می کنند. متغیرهای مستقل: گروه سنی شرکت‌کننده سوارکاری، جنس و نوع مسابقات سوارکاری متغیرهای مستقل هستند. معیارهای پیامد اصلی: فراوانی انواع صدمات در مسابقات سوارکاری طبقه بندی شده بر اساس رشته سوارکاری، سن (جوانان در مقابل بزرگسالان) و جنس. یافته‌ها: سه هزار و چهارصد و سی ورزشکار سوارکاری آسیب دیده از ۴۴۱۸۱۶ ورزشکار مجموع در طول سال‌های ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۹ مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند که میزان آسیب بین ۰٫۰۶% تا ۱٫۱۸% را برای هر رشته با نرخ کلی آسیب ۷۸۰ در هر ۱۰۰۰۰۰ ورزشکار نشان می‌دهد. مسابقات پرشی(سبک انگلیسی) و ۳ روزه بالاترین میزان آسیب را داشتند. صدمات سر و صدمات استخوانی شایع ترین نوع بودند. هیچ تفاوت بالینی قابل توجهی در میزان آسیب بین مرد و زن یا ورزشکاران سوارکاری نوجوانان و بزرگسالان مشاهده نشد. نتیجه‌گیری: ورزش‌های سوارکاری دارای میزان آسیب کلی ۷۸۰ در هر ۱۰۰۰۰۰ ورزشکار در محیط مسابقات است. پرش و مسابقات ۳ روزه در مقایسه با رشته های بدون پرش میزان آسیب دیدگی بیشتری دارند. این داده‌ها باید به متخصصان رویدادهای سوارکاری کمک کند تا انواع آسیب‌ها را پیش‌بینی کنند و به پزشکان سرپایی کمک کنند تا واجد شرایط پزشکی پیش‌شرکت باشند و به مشاوره برای ورزش‌های سوارکاری کمک کنند(آسیب ها در مسابقات سوارکاری).

Title: Analysis of Injuries in Competitive Equestrian Events

Abstract

 Objective: Current equestrian sport-related acute injury research is sparse. The goal of this study is to explore equestrian injury types stratified by population and equestrian discipline. Design: Injury reports from the US Equestrian Federation (USEF) were compiled from 2015 through 2019, and the prevalence of different injury types within the main equestrian disciplines was calculated. Setting: Retrospective cohort study from USEF accident report data. Participants: Athletes competing at USEF sanctioned equestrian events. Independent Variables: Equestrian participant’s age group, sex, and equestrian event type are the independent variables. Main Outcome Measures: Frequency of types of injuries in equestrian events stratified by equestrian discipline, age (junior vs senior), and sex. Results: Three thousand four hundred thirty equestrian athletes injured from 441 816 total athlete exposures during 2015 to 2019 were analyzed showing an injury rate between 0.06% and 1.18% for each discipline with an overall injury rate of 780 per 100 000 athlete exposures. Hunter–jumper and 3-day eventing had the highest injury rates. Head injuries and bone injuries were the most common types. No clinically significant differences in injury rates were observed between males and females or junior and senior equestrian athletes. Conclusions: Equestrian sports have an overall injury rate of 780 per 100 000 athlete exposures in the certified competition setting. Hunter–jumper and 3-day eventing have an increased injury rate compared with nonjumping disciplines. These data should help equestrian event clinicians to anticipate the types of injuries and help outpatient clinicians make preparticipation medical eligibility and assist in counseling for equestrian sports.

دیدگاهها بسته است.

محصولات مشابه
کمبود(نقص) توجه و علائم ADHD در بزرگسالان مبتلا به بیماری فابری – یک مطالعه آزمایشی
خـریـد محـصـول
مرزهای جدید در مدیریت سرطان رکتوم اولیه و پیشرفته
خـریـد محـصـول
ریسک میوکاردیت و پریکاردیت در بزرگسالان جوان به دنبال واکسیناسیون mRNA COVID-19
خـریـد محـصـول
بروز میوکاردیت و پریکاردیت در بیماران واکسینه نشده پس از کووید-۱۹
خـریـد محـصـول
الگوریتم ازدحام آفتاب پرست کارآمد برای مسئله توزیع بار اقتصادی
خـریـد محـصـول
فرآیند بازآفرینی شهری: مورد یک مجتمع مسکونی در حومه رم، ایتالیا
خـریـد محـصـول
رابطه پویا بین شاخص سهام و قیمت دارایی: تجزیه و تحلیل بلندمدت
خـریـد محـصـول
تشخیص بیماری پوسیدگی طوقه در گندم در شرایط محیطی کنترل شده
خـریـد محـصـول
بکارگیری بهینه سازی برای حمایت از مدیریت تطبیقی آب رودخانه ها
خـریـد محـصـول
ارزیابی تأثیر آموزش زیست محیطی بر رفتار سازگار با محیط زیست
خـریـد محـصـول
ثبت اختراع یا انتشار مقاله

در اولین مرحله از شروع یک تحقیق جدید نیاز است منابع مختلفی جستجو شود تا جدید بودن ایده مورد بررسی قرار گیرد. یکی از بهترین منابع جهت جستجو، لیست اختراع های ثبت شده است. پایگاه های جستجوی پتنت به محقق کمک میکند پیشینه تحقیق خود را مورد بررسی قرار دهد تا مطمئن شود کار تکراری انجام نمیدهد. سامانه جستجوگر مالکیت فکری دارکوب به تازگی از پایگاه جستجو علائم تجاری خود نیز رونمایی کرده است که دارای امکانات تخصصی فراوانی می باشد.

ثبت اختراع یا انتشار مقاله کدام اول باید انجام شود؟ پژوهشگران منابع مالی و غیر مالی بسیاری را صرف انجام تحقیقات و پژوهش ها میکنند و امکان دارد تعدادی از آنها تبدیل به دستاوردها و فناوری های نو گردد. محققان این نتایج را به سرعت در مقالات علمی ملی و بین المللی منتشر و به آن افتخار میکنند. اما باید مد نظر داشت، چنانچه دستاورد پژوهشی امکان تبدیل شدن به یک محصول یا فرآیند قابل استفاده و تولید در صنعت را داشته باشد، هر گونه انتشار عمومی از جمله مقاله باعث از دست رفتن شرط جدید بودن و در نتیجه عدم امکان ثبت فناوری به عنوان اختراع خواهد شد.

در نتیجه محققان و پژوهشگران باید پیش از هرگونه افشاء عمومی آن دسته از نتایج تحقیقاتی که شرایط ثبت اختراع را دارا می باشد به صورت اظهارنامه اختراع در اداره مربوطه ثبت و سپس نسبت به انتشار آنها اقدام کنند. امکان دارد مراحل ثبت اختراع چندین ماه به طول بیانجامد که انتشار مقاله (و مانند آن) پس از تاریخ ثبت اظهارنامه اختراع مشکلی را در فرآیند ثبت اختراع بوجود نمی آورد.

از آنجا که برخی دستاورد ها مانند روشهای تشخیص بیماری و نوآوری های مدیریتی قابلیت ثبت اختراع بین المللی و ملی را ندارند، محققان بدون نگرانی میتوانند انتشار در مقالات داخلی و خارجی را به عنوان اولین گزینه جهت کسب افتخار دست یابی به این قبیل پژوهشها انتخاب کنند.

 
برو بالا