light box
امتیاز 2.58 حفاظت عصبی و اصلاح بیماری توسط آستروسیت ها و میکروگلیا در بیماری پارکینسون">

نوع فایل : word
تعداد صفحات ترجمه تایپ شده با فرمت ورد با قابلیت ویرایش : 24
تعداد کلمات : 11000
مجله : antioxidants
انتشار : 2022
ترجمه متون داخل جداول : ترجمه شده است
درج جداول در فایل ترجمه : درج شده است
منابع داخل متن : به صورت فارسی درج شده است
کیفیت ترجمه : طلایی
دسته بندی :
برچسب ها : ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ،

عنوان فارسی مقاله:حفاظت عصبی و اصلاح بیماری توسط آستروسیت ها و میکروگلیا در بیماری پارکینسون

 چکیده

  استرس اکسیداتیو و التهاب عصبی زمینه های رایج شروع و پیشرفت بیماری در بسیاری از بیماری های تحلیل برنده عصبی هستند. در بیماری پارکینسون، که با انحطاط نورون‌های دوپامینرژیک و در نتیجه کاهش دوپامین مشخص می‌شود، پاتوژنز بین اشکال بیماری ارثی و انفرادی متفاوت است و اغلب نامشخص است. علاوه بر بیماری زایی آلفا سینوکلئین به عنوان یک نشانگر بیماری پاتولوژیک، دخالت خود دوپامین و تعاملات آن با سلول های گلیال (آستروسیت یا میکروگلیا) توجه را به خود جلب کرده است. فعالیت ضربان‌سازی، که مشخصه نورون‌های دوپامینرژیک است، برای حفظ هموستاتیک غلظت کافی دوپامین در شکاف سیناپسی ضروری است، اما باری را بر متابولیسم گلوکز اکسیداتیو میتوکندری تحمیل می‌کند که منجر به تولید گونه‌های اکسیژن فعال می‌شود. آستروسیت ها با تولید و آزادسازی آنتی اکسیدان ها در پاسخ به استرس اکسیداتیو، محافظت عصبی درون زا را برای مغز فراهم می کنند. علاوه بر این، عملکرد محافظتی آستروسیت ها را می توان توسط میکروگلیا اصلاح کرد. تصور می شود که برخی از انواع میکروگلیا با آزاد کردن عوامل پیش التهابی (میکروگلیا M1) بیماری پارکینسون را تشدید می کنند. اگرچه این میکروگلیاهای التهابی ممکن است تبدیل التهابی آستروسیت ها را بیشتر تحریک کنند، میکروگلیا ممکن است اثرات محافظت کننده عصبی آستروسیتی (آستروسیت های A2) را به طور همزمان ایجاد کند. جالب توجه است که هم آستروسیت ها و هم میکروگلیا گیرنده های دوپامین را بیان می کنند که در حضور التهاب عصبی تنظیم می شوند. اثرات ضد التهابی تحریک گیرنده دوپامین نیز توجه را به خود جلب می کند زیرا عملکرد آستروسیت ها و میکروگلیا به شدت تحت تأثیر کاهش دوپامین و جایگزینی درمانی دوپامین در بیماری پارکینسون قرار می گیرد. در این مقاله مروری، ما بر روی اثرات آنتی اکسیدانی و ضد التهابی آستروسیت ها و هم افزایی آنها با میکروگلیا و دوپامین تمرکز خواهیم کرد(اصلاح بیماری توسط آستروسیت ها).

Title: Neuroprotection and Disease Modification by Astrocytes and Microglia in Parkinson Disease

Abstract

 Oxidative stress and neuroinflammation are common bases for disease onset and progression in many neurodegenerative diseases. In Parkinson disease, which is characterized by the degeneration of dopaminergic neurons resulting in dopamine depletion, the pathogenesis differs between hereditary and solitary disease forms and is often unclear. In addition to the pathogenicity of alpha-synuclein as a pathological disease marker, the involvement of dopamine itself and its interactions with glial cells (astrocyte or microglia) have attracted attention. Pacemaking activity, which is a hallmark of dopaminergic neurons, is essential for the homeostatic maintenance of adequate  dopamine concentrations in the synaptic cleft, but it imposes a burden on mitochondrial oxidative glucose metabolism, leading to reactive oxygen species production. Astrocytes provide endogenous neuroprotection to the brain by producing and releasing antioxidants in response to oxidative stress. Additionally, the protective function of astrocytes can be modified by microglia. Some types of microglia themselves are thought to exacerbate Parkinson disease by releasing pro inflammatory factors (M1 microglia). Although these inflammatory microglia may further trigger the inflammatory conversion of astrocytes, microglia may induce astrocytic neuroprotective effects (A2 astrocytes) simultaneously. Interestingly, both astrocytes and microglia express dopamine receptors, which are upregulated in the presence of neuroinflammation. The anti-inflammatory effects of dopamine receptor stimulation are also attracting attention because the functions of astrocytes and microglia are greatly affected by both dopamine depletion and therapeutic dopamine replacement in Parkinson disease. In this review article, we will focus on the antioxidative and anti-inflammatory effects of astrocytes and their synergism with microglia and dopamine.

دیدگاهها بسته است.

محصولات مشابه
کمبود(نقص) توجه و علائم ADHD در بزرگسالان مبتلا به بیماری فابری – یک مطالعه آزمایشی
خـریـد محـصـول
مرزهای جدید در مدیریت سرطان رکتوم اولیه و پیشرفته
خـریـد محـصـول
ریسک میوکاردیت و پریکاردیت در بزرگسالان جوان به دنبال واکسیناسیون mRNA COVID-19
خـریـد محـصـول
بروز میوکاردیت و پریکاردیت در بیماران واکسینه نشده پس از کووید-۱۹
خـریـد محـصـول
الگوریتم ازدحام آفتاب پرست کارآمد برای مسئله توزیع بار اقتصادی
خـریـد محـصـول
فرآیند بازآفرینی شهری: مورد یک مجتمع مسکونی در حومه رم، ایتالیا
خـریـد محـصـول
رابطه پویا بین شاخص سهام و قیمت دارایی: تجزیه و تحلیل بلندمدت
خـریـد محـصـول
تشخیص بیماری پوسیدگی طوقه در گندم در شرایط محیطی کنترل شده
خـریـد محـصـول
بکارگیری بهینه سازی برای حمایت از مدیریت تطبیقی آب رودخانه ها
خـریـد محـصـول
ارزیابی تأثیر آموزش زیست محیطی بر رفتار سازگار با محیط زیست
خـریـد محـصـول
ثبت اختراع یا انتشار مقاله

در اولین مرحله از شروع یک تحقیق جدید نیاز است منابع مختلفی جستجو شود تا جدید بودن ایده مورد بررسی قرار گیرد. یکی از بهترین منابع جهت جستجو، لیست اختراع های ثبت شده است. پایگاه های جستجوی پتنت به محقق کمک میکند پیشینه تحقیق خود را مورد بررسی قرار دهد تا مطمئن شود کار تکراری انجام نمیدهد. سامانه جستجوگر مالکیت فکری دارکوب به تازگی از پایگاه جستجو علائم تجاری خود نیز رونمایی کرده است که دارای امکانات تخصصی فراوانی می باشد.

ثبت اختراع یا انتشار مقاله کدام اول باید انجام شود؟ پژوهشگران منابع مالی و غیر مالی بسیاری را صرف انجام تحقیقات و پژوهش ها میکنند و امکان دارد تعدادی از آنها تبدیل به دستاوردها و فناوری های نو گردد. محققان این نتایج را به سرعت در مقالات علمی ملی و بین المللی منتشر و به آن افتخار میکنند. اما باید مد نظر داشت، چنانچه دستاورد پژوهشی امکان تبدیل شدن به یک محصول یا فرآیند قابل استفاده و تولید در صنعت را داشته باشد، هر گونه انتشار عمومی از جمله مقاله باعث از دست رفتن شرط جدید بودن و در نتیجه عدم امکان ثبت فناوری به عنوان اختراع خواهد شد.

در نتیجه محققان و پژوهشگران باید پیش از هرگونه افشاء عمومی آن دسته از نتایج تحقیقاتی که شرایط ثبت اختراع را دارا می باشد به صورت اظهارنامه اختراع در اداره مربوطه ثبت و سپس نسبت به انتشار آنها اقدام کنند. امکان دارد مراحل ثبت اختراع چندین ماه به طول بیانجامد که انتشار مقاله (و مانند آن) پس از تاریخ ثبت اظهارنامه اختراع مشکلی را در فرآیند ثبت اختراع بوجود نمی آورد.

از آنجا که برخی دستاورد ها مانند روشهای تشخیص بیماری و نوآوری های مدیریتی قابلیت ثبت اختراع بین المللی و ملی را ندارند، محققان بدون نگرانی میتوانند انتشار در مقالات داخلی و خارجی را به عنوان اولین گزینه جهت کسب افتخار دست یابی به این قبیل پژوهشها انتخاب کنند.

 
برو بالا