light box
امتیاز 2.58 مرور مختصری بر تکثیر و پرورش توده‌ای پاروپایان">

نوع فایل : word
تعداد صفحات ترجمه تایپ شده با فرمت ورد با قابلیت ویرایش : 27
تعداد کلمات : 6800
مجله : Copepods in Aquaculture
انتشار : 2005
ترجمه متون داخل جداول : ترجمه شده است
درج جداول در فایل ترجمه : درج شده است
منابع داخل متن : به صورت فارسی درج شده است
کیفیت ترجمه : طلایی
دسته بندی :
برچسب ها : ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ،

عنوان فارسی مقاله:مرور مختصری بر تکثیر و پرورش توده‌ای پاروپایان مورد استفاده برای تغذیه ماهی درتکثیر و پرورش دریایی و طرح پیشنهادی برای استفاده از جمعیت‌های طبیعی با بیوماس بالای پاروپایان آب لب شور

چکیده

 این فصل متشکل از دو بخش است: مرور مختصری بر تکثیر و پرورش توده‌ای پاروپایان به عنوان غذا برای ماهی‌های لاروی در ژاپن و طرح پیشنهادی برای استفاده از بیوماس بالا و تولید پاروپایان طبیعی آب شور برای تکثیر و پرورش ماهیان دریایی. در بخش اول، تلاش‌های قبلی برای جمع اوری جمعیت‌های پاروپای طبیعی و تکثیر و پرورش توده‌ای Tigriopus japonicas و Acartia tsuensis در تفریخگاه های ژاپنی بررسی شده و مسائل مربوطه بحث می‌شوند. اگرچه T. japonicas یکی از مهم‌ترین گونه‌ها می‌باشد، تکثیر و پرورش گروهی و توده‌ای این پاروپایان در حال حاضر به دلیل توسعه غذاهای مصنوعی برای لاروهای ماهی انجام نمی‌شود. ایده استفاده از جمعیت‌های وحشی پاروپا که در بخش دوم فصل بحث شده است، بر گرفته از یافته‌های بیوماس بسیار زیاد (دامنه ۱۱٫۱ -۳۶۹ میلی گرم کربن ، میانگین:۵۹٫۲ میلی گرم ) و میزان تولید پاروپایان در مرداب‌های آب شور در دریاچه شینجی و سیستم آب شور دریاچه ناکامی است. گونه‌های پاروپای مهم مرداب Acartia hudsonica, A. sinjiensis, Eurytemora pacifica, Oithona davisae، Pseudodiaptomus inopinus و Sinocalanus tenellus, می‌باشد و هر جمعیت تغییرات فصلی قابل ملاحظه‌ای را نشان می‌دهد. در صورتی که سیستم تکثیر و پرورش لارو استفاده شود، بهره برداری و استفاده ۱۰ درصد از تولید روزانه پاروپایان (حدود ۲ درصد بیوماس) از منطقه هونجو قادر به تغذیه حداقل ۳٫۲ میلیون لارو ماهی سیم (Pagrus major) و یا سفره ماهی ژاپنی (Paralichthys olivaceus) و ۸ میلیون آیو (Plecoglossus altivelis) سالانه می‌باشد. از این روی، استفاده تعمدی از تولید جمعیت پاروپای طبیعی به عنوان غذا برای لارو ماهی از نظر بوم شناسی و اقتصادی بسیار مهم است.

Title: A Brief Review of Mass Culture of Copepods Used for Fish Food in Japanese Mariculture and a Proposed Plan to Use High Biomass Natural Populations of Brackish-Water Copepods

Abstract

 This chapter consists of two parts: a brief review of studies on mass culture of copepods as food for larval fish in Japan and a proposed plan to use extremely high biomass and production of natural brackish-water copepods for marine fish farming. In the first part previous attempts to collect natural copepod populations and mass culture of Tigriopus japonicus and Acartia tsuensis in Japanese hatcheries are reviewed, and associated problems are discussed. Although T. japonicus appears to be a most promising species, the mass culture of this harpacticoid copepod is no longer applied at present, mainly due to development of artificially formulated feed for fish larvae. The idea of using wild copepod populations discussed in the second part of the chapter stems from findings of very high biomass (range: 11.1–369 mg carbon [C]/m3; mean: 59.2 mg C/m3) and production rate (range: from 2.0 to 44.7 mg C/m3/d; mean: 9.6 mg C/m3/d) of copepods in a brackish-water lagoon (i.e., the Honjo District; area: 16.2 km2, average depth: 5.1 m, water volume: 8.25  107 m3) in the Lake Shinji and Lake Nakaumi brackish-water system. The predominant copepod species in this lagoon are Acartia hudsonica, A. sinjiensis, Eurytemora pacifica, Oithona davisae, Pseudodiaptomus inopinus, and Sinocalanus tenellus, and each population showed a pronounced seasonal variation. If an intensive larviculture system is employed, an exploitation of 10% of the daily copepod production (or about 2% of the biomass) from Honjo District is capable of feeding at least 3.2 million red sea bream (Pagrus major) or Japanese flounder (Paralichthys olivaceus) and 8.0 million ayu (Plecoglossus altivelis) larvae annually. Thus, deliberate use of productivity of natural copepod population as food for fish larvae is both ecologically and economically feasible.

    دیدگاهها بسته است.

    محصولات مشابه
    برآورد بحران نقدینگی ناشی از Covid-19: سیاست و شواهد جهانی
    خـریـد محـصـول
    گزارش ارزش و عملکرد شرکت
    خـریـد محـصـول
    اضطراب و افسردگی در والدین کودکانی که با آترزی مری متولد شده اند
    خـریـد محـصـول
    چگونه ارتباطات سیاسی شرکت بر گزارش دهی مالی اثر دارد؟ مرور منابع
    خـریـد محـصـول
    تحقیق در مورد استانداردهای بین المللی حسابرسی: مرور منابع و فرصت ها برای تحقیقات آینده
    خـریـد محـصـول
    پاسخ آنتی بادی به SARS-CoV-2 در افراد مبتلا به HIV
    خـریـد محـصـول
    آنوسمی و نوروپاتی مجرای بویایی در بیماران COVID-19
    خـریـد محـصـول
    مدیریت عملی بیماری دیورتیکول روده بزرگ در شرایط سرکوب سیستم ایمنی
    خـریـد محـصـول
    تنهایی، انزوای اجتماعی و تفاوت آنها: یک مطالعه تشخیصی در اختلال افسردگی مداوم
    خـریـد محـصـول
    افت فشار و ماندگی با جریان گاز-مایع در لوله عمودی
    خـریـد محـصـول
    ثبت اختراع یا انتشار مقاله

    در اولین مرحله از شروع یک تحقیق جدید نیاز است منابع مختلفی جستجو شود تا جدید بودن ایده مورد بررسی قرار گیرد. یکی از بهترین منابع جهت جستجو، لیست اختراع های ثبت شده است. پایگاه های جستجوی پتنت به محقق کمک میکند پیشینه تحقیق خود را مورد بررسی قرار دهد تا مطمئن شود کار تکراری انجام نمیدهد. لیست اختراعات ثبت شده در اداره ثبت اختراعات ایران دارای طبقه بندی های متفاوتی است. در طبقه بندی بین المللی B که شامل اختراعات حوزه نیاز ها بشری شامل عملیات اجرایی، حمل و نقل شامل: کشتیرانی، ترابری و دیگر موارد را میتوانید در پایگاه جستجوی دارایی های فکری دارکوب مشاهده کنید.

    ثبت اختراع یا انتشار مقاله کدام اول باید انجام شود؟ پژوهشگران منابع مالی و غیر مالی بسیاری را صرف انجام تحقیقات و پژوهش ها میکنند و امکان دارد تعدادی از آنها تبدیل به دستاوردها و فناوری های نو گردد. محققان این نتایج را به سرعت در مقالات علمی ملی و بین المللی منتشر و به آن افتخار میکنند. اما باید مد نظر داشت، چنانچه دستاورد پژوهشی امکان تبدیل شدن به یک محصول یا فرآیند قابل استفاده و تولید در صنعت را داشته باشد، هر گونه انتشار عمومی از جمله مقاله باعث از دست رفتن شرط جدید بودن و در نتیجه عدم امکان ثبت فناوری به عنوان اختراع خواهد شد.

    در نتیجه محققان و پژوهشگران باید پیش از هرگونه افشاء عمومی آن دسته از نتایج تحقیقاتی که شرایط ثبت اختراع را دارا می باشد به صورت اظهارنامه اختراع در اداره مربوطه ثبت و سپس نسبت به انتشار آنها اقدام کنند. امکان دارد مراحل ثبت اختراع چندین ماه به طول بیانجامد که انتشار مقاله (و مانند آن) پس از تاریخ ثبت اظهارنامه اختراع مشکلی را در فرآیند ثبت اختراع بوجود نمی آورد.

    از آنجا که برخی دستاورد ها مانند روشهای تشخیص بیماری و نوآوری های مدیریتی قابلیت ثبت اختراع بین المللی و ملی را ندارند، محققان بدون نگرانی میتوانند انتشار در مقالات داخلی و خارجی را به عنوان اولین گزینه جهت کسب افتخار دست یابی به این قبیل پژوهشها انتخاب کنند.

     
    برو بالا